En de keuze ging naar… Oordelen!2 min lezen

Dit is de 20ste blogpost!!!!

Op Facebook en Instagram konden jullie het onderwerp van deze post zelf kiezen. En zoals de titel doet vermoeden, the winner is:

… Oordelen …

Jij denkt quasi automatisch aan de negatieve mening die over jou gevormd wordt door anderen?
Toch?
Klopt dit eigenlijk wel?

Even off topic
Ik ben trouwens in ‘ik-daag-mijn-brein-uit’-modus.
Voila, zo ben je gewaarschuwd voor de vragen die gaan passeren.
Door jezelf vragen te stellen, ga je jezelf uitdagen.
Statements zetten je vaak vast en ze geven je weinig perspectief.
Dit in tegenstelling tot vragen.
Zij zetten aan tot het ontdekken van inzichten en mogelijkheden.
Ze houden je wegen open.
En back to topic

Vaak hebben we schrik voor het oordeel over ons.
Straf toch, als je bedenkt dat je eigenlijk nooit zeker bent over wat de andere denkt.  
Denkt die hoegenaamd wel iets over jou?
Kan jij dat hoegenaamd beïnvloeden?   
Wat wil jij dit hoegenaamd laten betekenen over jou?

En toch hangen we er zoveel aan op. 
Het is bepalend voor hoe we naar onszelf kijken.
We laten het bepalen wat we wel of niet doen.

Het resultaat van dit alles:
We durven onze kleine en grote dromen niet najagen. 

We houden er bovendien geen rekening mee dat het wel eens een positief oordeel zou kunnen zijn.  Onze focus gaat vooral naar het mogelijke negatieve.

De negatieve oordelen beschouwen we vaak als een waarheid over onszelf.  We aanvaarden ze, zonder ze in vraag te stellen. We geven ze soms zelfs zoveel macht over ons dat ze mee bepalen wat we doen of niet doen.

En dat terwijl we een positief oordeel als een leugen aanschouwen over onszelf.  Dat gaan we beargumenteren of al zeker minimaliseren.  Denk maar aan het niet kunnen ontvangen van een complimentje.  Ik weet dat dit herkenbaar is :).

Bovenop dit alles hebben we nog massa’s oordelen over onszelf.  Toch?
Eerlijk, naar waar helt je balans over: jezelf bekritiseren vs jezelf bestoefen.

Oh ja, ik doe het ook.   
Mezelf eerst en vooral kritiek geven.
Het schiet onbewust door mijn gedachten. 

Dan betekent die rommel op Pruts zijn kamer plots over mij dat ik het niet goed genoeg doe als mama. “Ik ben een rommel-mama, want zijn kunstwerkjes liggen overhoop en ongesorteerd op de kast.”   
Uiteraard schieten er nog meer voorbeelden door mijn hoofd die dit bevestigen.

En net op dat moment komt Pruts me tegemoet op de gang,
met zijn lachend snoetje en zegt die zonder aanleiding:
“Mama, een knuffel en een zoen, want jij bent de liefste mama.” 

Tja… en ik bedenk me dat de rommel op zijn kast ook bewijs is voor dit: “Ik ben en knutsel-mama EN ik doe het goed als mama. En als daar rommel bij komt kijken… graag.”

Pruts met corona-look tijdens één van onze schildermomentjes. En oordeel gerust over mijn tekentalent 🙂

Wat als het oordeel eerst gewoon een verzameling van woorden zou mogen zijn? 
Wat denk ik dat dit betekent over mij?
Wat wil ik geloven over mezelf?
Waarom?

Dan zouden we zelf kunnen bepalen wat we aanvangen met deze woorden.
Dan zou een oordeel meer kunnen zijn.
Dan zou het ook de weg kunnen openen naar een advies, begrip, een bevestiging, een idee,…   
Of misschien zou het gewoon een verzameling van woorden blijven. 

Stem de versie van jezelf niet op automatische piloot af op een oordeel.

Kies bewust.
Stel jezelf vragen voor je interpreteert.

Zo ga je van onbewust naar bewust.
Zo ga je richting je kleine en grote dromen.

Veel liefs,
Veerle

P.S.: Een spiegel nodig omdat je voelt dat oordelen bepalend zijn voor jou en je zelfbeeld? Wil je op zoek gaan naar wat woorden betekenen en kunnen betekenen voor jou?
Plan een coaching sessie in en laat jezelf toe dit actief te gaan ontdekken.

Please follow and like:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *